Po raz kolejny mogliśmy wykonać inwentaryzację drzew i krzewów w parku wpisanym do rejestru zabytków. Dendroflora na powierzchni kilkunastu hektarów została dokładnie przebadana. Prace obejmowały również wykonanie przeglądu drzewostanu oraz sporządzenie programów prac konserwatorskich do WKZ.

Park sanatoryjny w Miłowodach został wpisany do rejestru Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu pod pozycją 1964/A z 16.11.1984. Założony został w połowie XIX w. przez dr J. Żelasko podczas budowy zakładu prywatnego dla nerwowo chorych, przekształconego w latach 20 XX w. w „Zakład Przyrodoleczniczy Miłowody”. Terapia opierała się na wykorzystaniu wód leczniczych z odkrytego w 1789 roku źródła Św. Jakuba i właściwościach mikroklimatu okolic Kowanówka. W okresie międzywojennym uzdrowisko ”Miłowody” posiadało 100 łóżek. Popularnie zwane było ”Krynicą Wielkopolski”. W październiku 1939 r. początkowo zostało zaadaptowane na potrzeby obozu przejściowego dla przesiedleńców niemieckich, a następnie przekształcone na magazyny i warsztaty wojskowe. Podczas wyzwalania miejscowości w 1945 r. znacznie ucierpiały budynki uzdrowiska podpalone przez uciekających hitlerowców.

Aktualnie pogarszający się wraz z wiekiem drzew stan fitosanitarny, spowodowany jest wydzielaniem się znacznej ilości posuszu w koronie, wypróchnieniami w pniach drzew w wyniku działania grzybów patogenicznych oraz rozwojem szkodników owadzich. Drzewa z uwagi na swój pokrój oraz smukłą budowę są podatne na działania niekorzystnych warunków atmosferycznych. Ponadto spora część drzewostanu porośnięta jest bluszczem Hedera helix. Mimo, że bluszcze nie są pasożytami, mogą one jednak wywierać pewien niekorzystny wpływ na drzewa, na których rosną. Ma to związek z konkurencją między tymi organizmami o wodę i składniki odżywcze występujące w glebie, a także o dostęp do światła. Drzewa porośnięte dużą ilością bluszczu mogą mieć ten dostęp ograniczony nawet na tyle, że po pewnym czasie obumierają. Nie bez znaczenia jest też zwiększona podatność drzewa porośniętego bluszczem na przewrócenie przez wiatr. Zapobiec temu problemowi można jedynie przez przycinanie pędów bluszczu u nasady pni drzew, co należy powtarzać co pewien czas, w przeciwnym wypadku efekt takich zabiegów będzie krótkotrwały.

W dendroflorze parku dominują klony, robinie, wiązy i dęby. Największy udział ilościowy posiada klon zwyczajny Acer platanoides, który łącznie z klonem jaworem Acer pseduplatnaus i klonem polnym Acer campestre stanowi 29% wszystkich drzew. Gatunkiem występującym bardzo licznie na terenie parku jest robinia akacjowa Robinia pseudoacacia, stanowi ona 19% drzew w parku. Wiąz szypułkowy Ulmus laevis jest kolejnym głównym gatunkiem drzewostanu parku, stanowi 16% drzewostanu. Czwartą grupę dominujących gatunków stanowią dęby: szypułkowy Quercus robur, bezszypułkowy Quercus petraea i czerwony Quercus rubra – ich udział w drzewostanie parku wynosi 12%.

Na uwagę zasługuje, jedyny w parku, platan klonolistny Platanus x acerifolia o obwodzie 340 cm, a także dąb szypułkowy  o obwodzie 373 cm oraz grupa żywotników olbrzymich Thuja plicata.