Na łąkach w Dolinie Baryczy, gdzie przeprowadzaliśmy ostatnio inwentaryzację przyrodniczą, kwitnie firletka poszarpana. Jest rośliną pospolitą, lecz dawniej można ją było spotkać znacznie częściej. Dziś widać ją na łąkach tylko gdzieniegdzie, gdyż w wielu miejscach zaniechano użytkowania wilgotnych łąk kośnych, które ten gatunek lubi najbardziej.

Zapylana jest przez błonkówki i motyle o trąbkach na tyle długich, by móc dostać się do nektaru, ukrytego głęboko na dnie rurki kwiatowej. To idealny, wiosenny pożytek dla pszczół, dający sporo nektaru. Łacińska nazwa firletki to Lychnis flos-cuculi. Lychnis oznacza lampę – starożytni Rzymianie stosowali liście firletki jako knot do lamp. Natomiast flos cuculi czyli kwiat kukułki, ponieważ kwitnie od maja do czerwca, czyli w porze, kiedy do Polski wracają kukułki i wtedy właśnie odzywają się najczęściej.

Obecna polska nazwa oficjalna firletki ma związek z dawnym napojem miłosnym, w skład którego wchodziła. Napój ten po łacinie nazywany był philtrum.

Firletka zawiera jednak saponiny co sprawia, że ma działanie toksyczne. W większych dawkach podrażania błonę śluzową żołądka, powoduje ból i wymioty. Mimo to, w niektórych rejonach Włoch jej młode liście są składnikiem zup z dzikich roślin.