Inwentaryzacja dendrologiczna w ramach rewaloryzacji Parku została przeprowadzona przez nas od sierpnia do listopada 2021 r. Z uwagi na okres inwentaryzacji, obserwacje objęły wnętrze korony w celu określenia koniecznych zabiegów pielęgnacyjnych (okres bezlistny) oraz żywotność drzew (okres wegetacyjny).

W procesie rewaloryzacji obiektu wykonano badania terenowe i źródłowe. Na tej podstawie dokonano szeregu analiz dotyczących przestrzeni parku i jej składowych.

Każde mierzone drzewo zostało oznaczone w terenie indywidualnym numerem umieszczonym na tabliczce, przytwierdzonej do pnia. Do oznaczenia drzew użyto oznaczników z poliamidu z domieszką włókna szklanego, które charakteryzują się wysoką wytrzymałością mechaniczną. Indywidualne numery drzew umieszczone zostały metodą laserową, która powoduje odporność plakietek na ścieranie i uszkodzenia mechaniczne. Każde drzewo zmierzone w terenie posiada swój indywidualny numer, który jest zgodny z zestawieniem tabelarycznym i załącznikami graficznymi.

Jest to jedyny park w okolicy, w którym znajduje się tak wiele pomników przyrody, w tym gatunki rodzime jak i obcego pochodzenia. W parku rosną też stare drzewa o nietypowych kształtach liści, atrakcyjnym pokroju i w różnych odmianach barwnych.

Jednym z takich unikatowych drzew jest klon pospolity odm. powcinana ‘Palmatifidum’ (Acer platanoides L. ‘Palmatifidum’= ‘Lorbergii’). To bardzo urodziwa odmiana, która została opisana w I poł. XIX w.

Jest to drzewo średniej wielkości, wysokości do 12-15 m (van Gelderen, de Jong, Oterdoom 1994),  o liściach głęboko powcinanych prawie do ogonka, klapach częściowo zachodzących na siebie; zęby długo zaostrzone. Jesienią liście przebarwiają się na żółto. Słabo kwitnie i owocuje. Korona zaokrąglona lub jajowata, dość gęsto ugałęziona. Rośnie wolno. Nazwa tej odmiany uważana jest przez wielu autorów za synonim ‘Lorbergii’, choć mogą to być różne kultywary, o różnym pochodzeniu, prawdopodobnie nie jeden klon. Siewki tej odmiany bywają mniej lub bardziej podobne do okazów matecznych, co pogłębia zamieszanie w nazewnictwie. Okazy bez widocznego miejsca szczepienia powinny być traktowane jako f. palmatifidum.  Bean (1976) uważa ‘Palmatifidum’ za określenie niejednoznaczne. Van Gelderen, de Jong i Oterdoom (1994) podają ‘Palmatifidum’ jako prawidłową nazwę dla ‘Lorbergii’. Seneta (2012) wymienia tę odmianę jako ‘Palmatifidum’, z synonimem ‘Lorbergii’. Nazwa ‘Lorbergii’ pochodzi ze szkółek van Houtte’a w Belgii (w katalogu z 1881 r.). ‘Palmatifidum’ została opisana po raz pierwszy w 1829 r. przez czeskiego botanika Ignaza Friedricha Tauscha (1793-1848). W opisie Schwerina (1893) dla odmiany ‘Lorbergii’: liście symetryczne, rozcięte prawie do nasady, klapy z długimi zębami nachodzą na siebie brzegami (podobnie jak u ‘Dissectum’); rozwijające się liście jedynie lekko zaczerwienione na końcach; dojrzałe liście jasnozielone; końce zębów przewieszają się, dlatego liść wygląda bardziej szponiasto niż u ‘Dissectum’; młode pędy żółtozielone, później stają się szorstkie i bardziej żółtobrązowe; rośnie silniej niż ‘Dissectum’; gałęzie pogięte jak u klonu srebrzystego (Acer saccharinum) ‘Serpentinum’. 

Innym cennym gatunkiem rosnącym w parku jest buk pospolity Fagus sylvatica ’Laciniata’ odm. powcinana. Ta czeska odmiana powstała ok. 1792 roku. Drzewo dorasta do około 20 m wysokości. Charakteryzuje się liśćmi o regularnie powcinanym brzegu, zazwyczaj z wcięciami sięgającymi 1/3-1/2 szerokości blaszki liściowej, nie występuje heterofilia, tj. na pędzie brak liści wąskich i lancetowatych.